Drukarka sieciowa: jeden adres dla całego biura

Drukarka sieciowa stoi w sieci sama, z własnym adresem, a nie jako urządzenie podpięte kablem do jednego komputera. Dzięki temu drukuje na nią całe biuro, także gdy komputer recepcji jest wyłączony. Drukarka USB przy jednym stanowisku działa tylko wtedy, gdy to stanowisko jest włączone i zalogowane. W firmie powyżej kilku osób ta różnica wychodzi w pierwszy poniedziałek.

Adres drukarki nie może się zmieniać. DHCP rozdaje numery laptopom i po czasie może dać drukarce inny. Komputery mają zapamiętany stary i milcząco szukają urządzenia, którego tam nie ma. Objaw: „wczoraj drukowało”. Lekarstwem jest rezerwacja, czyli ten sam sprzęt zawsze dostaje ten sam numer. Hasło o DHCP mówi, jak to się nazywa. Tu wystarczy nie liczyć na to, że numer z wczoraj będzie numerem z jutra.

Sterownik i tak ląduje na komputerze, który drukuje. Sama drukarka w sieci nie wystarczy, jeśli laptop nie ma programu, który umie do niej gadać. Przy wymianie modelu trzeba ten program wymienić, inaczej ludzie drukują w próżnię albo dostają stronę krzaczków. W większym biurze robi się to z jednego miejsca, a nie obchodem od biurka do biurka z pendrivem.

Drukarka ma też panel i hasło. Domyślne hasło z instrukcji jest hasłem dla każdego, kto jest w sieci, łącznie z gościem na Wi-Fi, jeśli gość widzi tę samą sieć co księgowość. Wydruki umów nie powinny iść przez urządzenie, które da się przestawić z telefonu. Sieć gości nie widzi drukarek działowych. To jest ustawienie sieci, nie funkcji „eco” na panelu.

Częsty błąd to dokładanie drukarki po nazwie, która wskazuje na komputer kolegi, i zdziwienie, że po jego urlopie nic nie drukuje. Drugi błąd to zostawianie wydruków poufnych na tacy wspólnej bez kodu odbioru. Trzeci błąd to ignorowanie komunikatu o tonerze, aż w piątek nie da się wydrukować faktury. Toner jest materiałem, nie awarią informatyka, ale zgłoszenie i tak przyjdzie do nas, jeśli nikt inny tego nie pilnuje.

Adresację i to, kto widzi drukarkę, opisujemy przy sieci firmowej. Rezerwację numeru przy haśle o DHCP. Samo „nie drukuje” u konkretnej osoby idzie przez helpdesk, bo raz winien jest sterownik, raz papier, raz zły numer. Słownik rozdziela urządzenie w sieci od urządzenia przy jednym kablu USB: pierwsze żyje własnym adresem i ten adres ma być jutro taki sam jak dziś. Nazwę drukarki ustawiamy tak, żeby dało się ją powiedzieć przez telefon: piętro i dział, nie „printer-01”. Na tacy przyklejamy tę samą nazwę. Zgłoszenie „nie drukuje środkowa” da się wtedy zamienić na konkretne urządzenie bez obchodu biura. To jest kartka, nie projekt.